„Szach Królowej” to miniatura sceniczna, w której królowa Bona wzywa Stańczyka, aby w jej imieniu poprosił o audiencję jej syna, króla Zygmunta Augusta. Na pierwszy rzut oka celem jest rozegranie partii szachów – sytuacja lekka i nieco żartobliwa, z ironią i subtelnym poczuciem humoru.

Szybko jednak okazuje się, że szachy są jedynie pretekstem. Królowa wykorzystuje grę, aby porozmawiać z królem o czyhających na niego zagrożeniach i o praktykach politycznych, w których tron może być „sprzedawany” lub manipulowany przez osoby wpływowe. Miniatura ujawnia mechanizmy władzy w sposób kameralny, pokazując, jak strategie polityczne i decyzje dynastyczne kryją się za pozornie błahymi gestami.

Forma dialogowa i skondensowana pozwala na połączenie humoru z napięciem politycznym, odsłaniając subtelne zależności między królową, jej doradcą a młodym władcą. Utwór wpisuje się w nurt współczesnej miniatury scenicznej, w której historyczne postacie służą do analizy władzy, strategii i ludzkiej przewrotności w otoczeniu monarchy.