„Ligia i Winicjusz” to minidramat polemiczny wobec powieści Quo Vadis Henryka Sienkiewicza, eksplorujący napięcia między uczuciem, władzą a wolnością jednostki. Utwór rozpoczyna się spotkaniem Winicjusza z Ligią, w której jest zakochany. Z pozoru unika go, co Winicjusz interpretuje przez pryzmat jej przynależności do sekty chrześcijańskiej.

W kolejnych scenach dramat rozwija się w dialogach pełnych napięcia i refleksji. Ligia przyznaje przed sobą, że odwzajemnia uczucia Winicjusza, ale wkracza Petrus – przewodnik sekty, który instruuje Ligię, by wstrzymała się z decyzjami, dopóki Winicjusz nie przejdzie na chrześcijaństwo. Spotkanie Winicjusza z Petrusem ujawnia nie tylko kwestie władzy nad jednostką, lecz także filozoficzne pytania o naturę siły i mechanizmy rządzące światem.

Ostatnia scena przenosi rozmowę do Petroniusza, wuja Winicjusza, który analizuje istotę problemu i naturę Petrusa, nadając dramatowi refleksyjny i intelektualny wymiar. Forma minidramatu – zwięzła, kameralna, dialogowa – pozwala połączyć napięcie uczuciowe z analizą władzy i moralności, ukazując subtelności relacji między jednostką, społeczeństwem i ideologią.